Fiat Inspiracje

Rodzinny numero Uno

W roku 1978 ówczesny zarząd Fiata podjął decyzje o rozpoczęciu nowego projektu, któremu nadano tajemniczy kryptonim 146.

Jedynie wtajemniczeni znali założenia projektu, obejmujące ideę stworzenia nowego, niewielkiego samochodu, który miał być następcą modelu 127, a jednocześnie stanowiłby konkurencję dla VW Golfa. Początkowo miały powstać dwa auta pod markami Fiata i Lancii, ale trudna sytuacja firmy nękanej przez potężne strajki pracownicze skłoniła zarząd do rezygnacji z tego pomysłu i skupieniu się tylko na jednej marce. Projekt doprowadzono do końca i w styczniu 1983 roku nowopowstały Fiat Uno miał swoją premierę w Stanach Zjednoczonych na przylądku Canaveral na Florydzie.

Włoch dla mas

Nowa konstrukcja początkowo była produkowana w dwóch wersjach – jako trzydrzwiowy i pięciodrzwiowy hatchback. Zaprojektowany jako tani pojazd dla „mas”, Uno odznaczał się prostotą konstrukcji, niewielkimi gabarytami oraz łatwością obsługi. Z przodu znajdował się poprzecznie umieszczony silnik o pojemności od 900 ccm do 1400 ccm, który napędzał koła przednie, dzięki czemu auto wewnątrz było maksymalnie przestronne.

Przepis na sukces

Zastosowano kilka nowinek technicznych, które nadawały nowemu autu niepowtarzalny charakter: zintegrowane z bryłą nadwozia reflektory, schowane klamki niezakłócające bryły oraz pojedynczą wycieraczkę przedniej szyby. Uno posiadało także jeden z lepszych współczynników Cx, który wynosił 0,34. Nic dziwnego, że auto stało się hitem i zwyciężyło w konkursie na „Samochód Roku 1984”.

Po wyprodukowaniu ponad 3 milionów egzemplarzy, auto przeszło solidny lifting, który obejmował przede wszystkim przód i tył pojazdu oraz deskę rozdzielczą. Tak zmodernizowany samochód pod nazwą Nuova Uno został zaprezentowany w 1989 roku na salonie samochodowym we Frankfurcie. W wersji europejskiej był produkowany aż do października 2002, kiedy to z taśm tyskiej fabryki Fiata zjechał ostatni egzemplarz.

Nie tylko Europa

Sukces marketingowy spowodował, że Fiat Uno od 1984 roku był równolegle produkowany także w Brazylii i Argentynie. Wersje południowoamerykańskie różniły się od tych produkowanych w Europie nie tylko wyglądem zewnętrznym, ale również wyposażeniem i silnikami. Na bazie Uno powstały wersje sedan oraz kombi (Fiat Elba/Duna), a także produkowane w Brazylii od roku 1987 dostawcze Fiorino.

W 1985 roku po raz pierwszy zaprezentowano wersję Turbo i.e. Racing napędzaną turbodoładowanym silnikiem o mocy ponad 105 KM, który w późniejszych latach zastąpiono silnikiem 1.4 (118 KM). Auto wyróżniało się bogatym wyposażeniem, charakterystyczną tapicerką z czerwonymi akcentami oraz spojlerem umieszczonym na tylnej klapie, który nadawał mu drapieżny, sportowy charakter. Wśród miłośników marki jest to jeden z najbardziej poszukiwanych i pożądanych modeli.

Fiat Uno to jedno z największych osiągnięć marketingowych w historii włoskiego giganta. Produkowany nieprzerwanie przez kilkadziesiąt lat  (w Brazylii produkcję zakończono w 2013 roku) stał się synonimem sukcesu i choć jego konstrukcja nie była doskonała, to idealnie wpasował się w zapotrzebowanie rynku.